اول- اگر خداوند مقرر بداند و همه چیز طبق برنامه پیش برود تصمیم دارم تاسوعا و عاشورای امسال را در کربلا باشم. هنوز سعادت پیدا نکردم که به زیارت عتبات عالیات و مزار پاک سیدالشهدا و حضرت ابوالفضل نایل بشوم لیکن فکر کنم انتظارم دیگر به سر آمده است و احتمالا تا یکماه دیگر عازم کربلا و نجف خواهم بود. باتوجه به اینکه در این سفر تنها خواهم بود و امکان حضور همسر و دخترم فراهم نیست فرصت خوبی خواهد بود تا بیشتر به بررسی و کنکاش در خصوص ائمه در عراق بپردازم. امیدوارم ره توشه این سفر بتواند مطلب جامع و کاملی از کار درآید. سعی بر این است تا مشاهدات در پایان هر روز مستند گردد تا پس از بازگشت سفرنامه کاملی پیش روی دوستان قرار گیرد.

دویم-  مدتهاست مطلبی ذهنم را درگیر نموده است و آن این است که چرا ما در پس درگذشت افراد بجای برگزاری مراسم پرزرق و برق ترحیم هزینه مراسم را در کارهای عام المنفعه خرج نمی کنیم تا ثواب آن خدمت تا زمانیکه مردم از آن بهره مند هستند به صاحبش برسد. چندی پیش پدربزرگ بنده- پدر مادرم- دار فانی را وداع گفتند و با اینکه مدتها بود که در روستای پدربزرگم مقرر گردیده بود در مراسم سوم و هفتم از دادن ناهار پرهیز شود و مراسم در بعدازظهر گرفته شود و هزینه مراسم سوم و هفتم بصورت خیرات هزینه شود لیکن بازهم به وصیت آن مرحوم مراسم سوم بصورت ناهار دهی بدون دعوت و عام برگزار گردید و هزینه ای بالغ بر ده میلیون تومان هزینه گردید. باتوجه به اینکه اگر در مکان و محلی اراده ای بخواهد جا بیفتد بزرگان محل خود باید مقید به اجرای آن باشند با این برگزاری مراسم عملا افراد دیگر نیز ملاک را برگزاری این مراسم قرار داده و آن قانون اعمال شده از وجاهت افتاده و دوباره برگزاری مراسم های آنچنانی باب می شود.ایکاش افراد به احترام و حرمت حرفی که زده شد خود را ملزم به رعایت آن میکرده و هم بازماندگان خود را به دردسر نیانداخته و هم ثواب دائمی از مصرف هزینه در کارهای عام المنفعه را برای خود ذخیره می کردند. سه چهار سال پیش مادر پدرم طی یک تصادف بطور ناگهانی از پیش فرزندان پر کشیدند و فوت کردند . باتوجه به اینکه خانواده پدری ام از تمکن مالی برخوردار هستند امکان برگزاری مراسم آنچنانی داشتند لیکن با تدبیر بزرگان هزینه مراسم سوم به ساخت بیمارستان محل اختصاص داده شد و اتفاقا همه نیز از این حرکت تقدیر نمودند.هم اکنون در روستای خطیرکلا بیمارستانی با تمام امکانات پزشکی در حال ساخت می باشد و نیازمند هزینه های بسیاری می باشد و این بیمارستان ساخته نمی شود جز با همت اهالی و ایکاش گوشه ای از هزینه های این بیمارستان از محل صرفه جویی مراسمات اینچنینی تامین می گردید تا همیشه ایام که این بیمارستان برقرار می باشد ثواب ساخت آن به افراد متوفی برسد.

در بررسی که در آرا و عقاید بزرگان دین در این خصوص داشتم تا ببینم حرمتی برای برگزاری مراسم سوم و هفتم مفصل داده شده به مطلب خاصی نرسیدم و اتفاقا چندین حدیث در اهدا وقفیات و صدقات برای متوفی توصیه شده بود.حِدیث داریم که امام باقر (ع) فرمودند: سزاوار است همسایگان صاحب عزا به مدت سه روز برای صاحبان عزا طعام درست کنند.

امام صادق (ع) فرمودند: غذا خوردن نزد اهل مصیبت از کارهای دوران جاهلیت است.سنت (پسندیده) آن است که برای آنان (عزاداران) طعام و غذا ارسال شود. آن گونه که پیامبر درباره بازماندگان جعفر بن ابی طالب سفارش به ارسال طعام کردند پس سنت اسلام این است . البته گرفتن مجلس ترحیم و خواندن فاتحه بدون پذیرایی های مفصل خوب است ، تا ثواب فاتحه و ... به میت واصل شود. در عوض هزینه های هنگفتی که می شود، می توان در راه های بهتر و سودمندتر برای میت و بازماندگان خرج کرد، مانند وقف و دیگر صدقات جاریه، خدمات آموزش و پرورش، مدرسه سازی، ساختن راه ها و بناهایی که عموم مردم از آن استفاده کنند. شناسایی افراد فقیر و مستمند و رسیدگی به وضع آنان .

شبهای محرم و بخصوص شبهای تاسوعا و عاشورا که تمام دوستان و هم محلی ها از اقصی نقاط کشور به محل بازمی گردند بهترین زمان برای مطرح کردن این ایده و سرعت بخشیدن به بنای این بیمارستان می باشد. دقیقا به خاطر دارم که برای تکمیل بنای مسجد جامع خطیرکلا در دوشب تاسوعا و عاشورا و از مراسم گلریزانی که در حسینه مسجد جامع برگزار گردیده بود در یک شب بیش از یکصد ملیون تومان جمع آوری گردید و چه ایرادی دارد که برای بیمارستان عظیم خطیرکلا که در واقع برای سه روستای باغدشت و واکی کلا و خطیرکلا بنا می شود در تمامی حسینه های این سه محل برای ادامه بنای این سه بیمارستان مراسم گلریزان برگزار و از اهالی این سه روستا نیز برای هزینه کرد مبلغ مراسمات پس از فوت برای این بیمارستان درخواست یاری شود.باید کار فرهنگی را از جایی شروع کرد و بر آن مداومت داشت.

یکی از برکات این طرح آن است که اگر در روستایی فردی دار فانی را وداع گفت و تمکن مالی نداشت که مراسم سوم و هفتم خود را ناهار دهی نماید  دیگر بازماندگان خجلت زده نگردیده و فقیر و غنی همه به یک سبک مراسمات خود را برگزار می نمایند و این خود یکی از نشانه های جامعه پویا و یکدل می باشد.

یا علی- اول ذی الحجه 1434